من خودم این راه را رفته ام، هزار بار، و هیچ وقت عشق گمشده ام را پیدا نکرده ام، فقط گاهی مامور قطار می آید، آرام، از پشت سرم و انگشت اشاره اش را تا نزدیک شانه ام پایین می آورد، برمیگردم و پشیمان میشوم که چرا باز فراموش کردم و راه را تا آخر آمدم....

عنقريبن از عقب افتاده‌اي
مثل ماشين اسقاطيِ وسطِ قسطنطنيه
وقتي جرثقيل قلاب‌اش را زير شكمت مي‌اندازد
عندليبن سوت مي‌زني:

. . . حالا
موهايت اسکيمو شده‌اند
چشمهايت دماسنجی در استوا
و لبهايت تکرار سریال دیشب‌اند

دوباره بهت اعتماد مي‌كنم
اجازه مي‌دهم برگردي به درونم به اعماق من كه لجن‌پوش است
تو كه هميشه من بودي روياي بودن ِ با من بودي
...

اتفاقا من هم با شما موافقم، در دنيا آنقدر چيزهاي عجيب وجود دارد كه كمانه كردن يك انگشت ديگر چنگي به دل‌تان نمي‌زند. آن‌وقت است كه شما ترجيح مي‌دهيد انگشت خودتان را كمانه كنيد، و جالب‌تر اين كه با كمانه كردن ِ آن، انگشت‌تان تبديل به قلابي مي‌شود كه مي‌تواند ماهي‌هاي زيادي صيد كند....

به خاطر تو يا تويي ديگر كسي كه مثل من و تو نيست اسپايدرمن نيست
و بعد سقوطش خالص‌ ِ زخم است كه پوست را تحقير مي‌كند
نه مثل زخم تو كه چاك صورتي‌اش تكثير مي‌كند
...

 شرط شما براي مشروطه شدن چيست؟
آيا مي پذيريد؟
يا پذيراي دلپذيريد؟

چرا مریخ سرخ است؟
یعنی مریخی ها سرخ پوست اند؟
یعنی سرخ پوست ها از مریخ آمده اند؟...